دنیا لطیفیان(عضو شاخه جوانان جبهه مشارکت)

در سال 1989 نمایندگان کشورهای جهان در مجمع عمومی سازمان ملل متحد پیمان جهانی حقوق کودک را که برای دفاع از حقوق کودکان تهیه شده است را  

امضا کردنددر حال حاضر 191 کشور از کل 193 کشور جهان به این پیمان ملحق شدند و خود را ملزم به اجرای مفاد آن نموده اند. که بشارت دهنده 

این نوید است که همه دولت ها و ملت های جهان با هدف ساختن دنیایی بهتر برای کودکان تفاهم دارند.جمهوری اسلامی ایران در سال 1372 به این 

پیمان ملحق گردید.از مفاد این قانون برخورداری کودکان از سطح زندگی مناسب برای رشد جسمی و ذهنی معنوی اخلاقی و اجتماعی است. 

به قطع این حق همه ی کودکان دنیاست که از این حقوق برخوردارباشند اما بیاییم از خودمان بپرسیم کودکان مظلومی که در روستای محرومی در 

شهری محروم و در استانی محروم تر زندگی میکردند از این حقوق برخوردار بودندیا هستند؟آیا مدارسی که آقای وزیر قصد تعطیل کردنشان را داشت 

نیمکت هایی خالی داشتند؟بیاییم بپرسیم دستان نرگس باز هم خواهد توانست مداد را در دست بگیرد آیا انگشتان پطروس فداکار به او کمکی خواهد کرد؟ 

آیا از مشعل دهقان فداکار نخواهد ترسید؟آیا همه چوپان ها را دروغ گو نخواهد یافت؟ 

به حتم نرگس ها نتوانند بپرسند که تفاوت آنها با بچه های مظلوم فلسطین یا لبنان و افغانستان و عراق چیست؟مادرهایشان پدرهایشان هم نمی پرسند  

زیرابایدبه فکر سیر کردن شکم های خود و فرزندانشان باشند.آنها نمیدانند چگونه میشود این قدرت فرا منطقه ای را به سر سفره بیاورند.اما خوب  

میدانند اگر سرد نبود اگر بخاری آتش نمی گرفت اگر محروم نبودند دنیایشان آتش نمی گرفت. وما نیز مجبور نبودیم از دیدن این عگس ها به کودکان مظلوم  

سرزمین دیگری قبطه بخوریم.